PRATEN - VERBONDENHEID

07 juli 2014
Mijn oog valt op een artikel over de sympathieke VRT-journalist en nieuwsanker Bart Schols; tevens het gezicht van de nieuwe Te Gek?!-campagne.

Hij zegt: “Het is niet erg om je kwetsbaar op te stellen.” Hij vervolgt: “Vroeg of laat worden we allemaal met tegenslagen geconfronteerd. Moeilijkheden zijn perfect normaal. Het is de manier waarop we met die moeilijkheden omgaan, die belangrijk is. Een van de manieren om met onze problemen om te gaan is er over praten.”

Ik sluit mij aan bij hetgeen Bart zegt. Praten helpt.
En daarover wil ik het met jou hebben.

In 2012 schreef ik onderstaande tekst.
Moed gewenst om je 'kwetsbaar' te durven opstellen.

Een ingrijpende gebeurtenis in je leven … het kan iedereen overkomen.

Het overlijden van je partner, je moeder, je vader, je kind, een goede vriend(in).
De diagnose van een ernstige ziekte, of een chronische ziekte, bij jezelf, of bij een familielid.
Een psychische crisis bij jezelf, of bij een familielid
Het verwerken van een trauma, 'ergens' in je leven opgelopen.
Het verlies van je job. Ontslag.
Een financieel probleem.
Een ongeval, met als gevolg een ernstig letsel.
Een onbevredigende of stukgelopen relatie.
Seksuele problemen.
Een identiteitscrisis.
Het verlies van jezelf, je echte ik, zonder façade.
Een verslaving.
Enz...

Daardoor kan jij je tijdelijk -of bij momenten- stuurloos voelen, uit je evenwicht... Je wordt verteerd door innerlijke pijn, verdriet, kwaadheid, twijfels, angst, bitterheid, jaloezie, schuldgevoelens, wrok, …
Soms kan je de dingen niet plaatsen, weet je niet wat aan te vangen, waar te beginnen.
Kortom, je hebt het moeilijk.

Praten over die gevoelens kan je opluchten. Praten werkt bevrijdend en helend. Je durft of kan echter de stap naar professionele hulpverlening (nog) niet zetten, of je vindt misschien dat dit niet nodig is, maar je wil wel eens praten over je gevoelens, dan kan een tussenstap -iemand die empathisch naar je luistert- bijgevolg al een oplossing bieden.

Ik wil graag die tussenstap zijn voor jou en een eind met je meestappen.

Achtergrondinformatie over mezelf.

Ik ben geboren in 1960 en opgegroeid in een landbouwersgezin. De natuur, de echtheid der dingen, het gedrag van mensen … boeiden en fascineerden mij al op vrij jonge leeftijd. Mijn echtgenoot en ik hebben 3 kinderen -inmiddels allen volwassen- en 2 kleinkinderen. Het diploma van lerares biologie, aardrijkskunde, chemie behaalde ik in 1980, doch ik heb nauwelijks les gegeven, slechts enkele dagen. Wel deed ik ander werk in een aantal scholen.

Een professionele opleiding als hulpverlener heb ik niet genoten. Wel heb ik al 27 jaar ervaring met het omgaan en praten met mensen, en met me in te leven in de situatie van de ander.

In onze vierkantshoeve in Heers ontvang ik sinds 1990 gasten/toeristen. Al die tijd bewust kleinschalig omdat ik het contact met mijn gasten belangrijk vind. Mensen zijn geen nummers voor mij.
Met velen van hen heb ik aangename en vaak ook diepgaande gesprekken gehad. Spontaan, en in een gemoedelijke sfeer. Regelmatig sturen gasten mij een kaartje of een e-mail om mij te bedanken dat ik hen geholpen heb, terwijl ik niet bewust de bedoeling had hen te helpen. Het ging gewoon vanzelf. Ik was een luisterend oor voor hen.

Vanaf nu wil ik wel bewust mijn talent aanwenden om mensen te helpen op diezelfde ongedwongen manier, en hen de kans te geven om in een veilige omgeving hun verhaal te laten doen, met respect voor hun gevoelens en hun zijn. Noem het sociaal maatschappelijk opbouwend werk. Een verblijf op de hoeve kan daarvoor een ideale gelegenheid bieden. Even weg uit je omgeving, een wandeling in 't groen, een spontaan gesprek aan de ontbijttafel, ....

Omgaan met mensen die verdriet hebben is niet voor iedereen weggelegd. Prof. Manu Keirse, deskundige in rouwverwerking, stuurde me eigenhandig een kaartje. Ik citeer hieruit een zin: "Jij zou wel eens een oase in de woestijn kunnen zijn voor je gasten".

Verder bezit ik voldoende nederigheid om mensen door te verwijzen naar professionele hulpverleners indien dit nodig zou zijn. Voor hun werk heb ik veel respect en waardering.

Mijn hobby’s zijn wandelen in de natuur, fietsen, lekkere dingen bakken, decoreren, biologisch tuinieren en regelmatig een boek lezen.

Een greep uit de lectuur die mijn voorkeur wegdraagt:
Kinderpsychiater Peter Adriaenssens
Psychotherapeuten en deskundigen op gebied van de prenatale psychologie Gaby Stroecken (haar eerste boek schreef ze gedeeltelijk op onze hoeve) en haar partner Rien Verdult  (babytherapeut)
Relatietherapeut en seksuoloog prof. dr. Alfons Vansteenwegen
Prof. Manu Keirse (rouwverwerking)
Dr. Gary Chapman (internationaal expert in huwelijk en gezin)
Psychiater Dirk De Wachter
en nog heel wat anderen in dat genre.

Ook volgde ik lezingen bij een aantal van deze mensen, en diverse cursussen.